Assign modules on offcanvas module position to make them visible in the sidebar.

Testimonials

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.
Sandro Rosell
FC Barcelona President

Kulra Rumuńska w Polsce

  • Dzień Kultury Narodowej w Rumunii

    Sejm Rumuński wydał w grudniu 2010 roku akta ustanawiające dzień 15 stycznia „Dniem Kultury Narodowej”. Powodem wyboru tego właśnie dnia jest fakt, że 15 stycznia urodził się najważniejszy poeta rumuński Mihai Eminescu, który według filozofa Constantina Noicy był ”herosem kultury rumuńskiej”.

    W argumentacji swojego wyboru, członkowie rumuńskiego parlamentu napisali: „Dzień Kultury Narodowej będzie, w naszej wizji, nie tylko dniem do świętowania wielkiego twórcy, ale również dniem refleksji nad kulturą rumuńską tak ogólnie, jak i w kwestii projektów kulturalnych ważnych dla kraju”.

    Wybór wielkiego twórcy literackiego jako twarzy tego dnia nie jest przypadkowa. W Hiszpanii „Dzień Kultury” obchodzi się w dniu śmierci Miguela de Cervantesa, w Portugalii w urodziny Luisa de Camoes, natomiast we Włoszech w dniu Dantiego we wszystkich miastach włoskie organizowane są święta publiczne, lektury jego dzieł, debaty, targi książki itd.

    Od 2011 roku, pierwszym w którym Dzień Kultury Narodowej był oficjalnie obchodzony, sporo wydarzeń ma miejsce w całej Rumunii, ale również za granicą, szczególnie dzięki działaniom rumuńskich instytutów kultury. W 2017 roku wypadają 167-lecie urodzin poety. Przykład Rumunii był śledzony i podchwycony przez jej bliskiego sąsiada. Ta sama data jest świętowana w Mołdawii od 2013 roku.

    Ale czym różni się Mihai Eminescu od innych poetów? Raczej nie tylko tym, że krater na najmniejszej planecie układu słonecznego - Merkurym - został nazwany jego nazwiskiem, ani, że jego wiersz „Luceafărul” (Gwiazda Wieczorna) został wpisany do Księgi Rekordów Guinessa jako najdłuższy wiersz miłosny na świecie (przy okazji - nazwę Luceafărul przyjęło w Rumunii także kilka klubów piłkarskich, np. Luceafărul Oradea).

    Co Eminescu zostawił nam po swoim krótkim (miał 39 lat jak umarł ) życiu? Setki stron poezji, prozy, tekstów dramatów, tłumaczeń i  adaptacji a nawet projektów związanych z gramatyką, sanskrytem i słownikiem rymów stają się szerokim wyborem literatury oryginalnej, dydaktycznej i fantastycznej. Jego manuskrypty (46 tomów, około 14 tysięcy arkuszy) należą do Rumuńskiej Akademii od 1902, a sam poeta został wybrany pośmiertnie członkiem Akademii.

    Dzieła Eminescu zostały tłumaczone na 60 języków. Jedno z pierwszych tłumaczeń, po niemiecku, było zrobione przez Królową Rumunii, Elżbietę (tworzącą pod pseudonimem Carmen Sylva), która m.in. zaprosiła go do Zamku Peleş w Sinaii, żeby wspierał jej projekty artystyczne.

    UNESCO zadecydowało, że 1989 był „Rokiem Eminescu”, a później został on „poetą roku 2000”. Jeśli nie czytaliście go, polecamy „Luceafărul” (98 strof), wiersz na którym poeta pracował przez 9 i pół roku, zrobił dziesiątki jego wersji i ponad 3 tysięcy zmian.

    Źrodła:
    http://epochtimes-romania.com/news/eminescu-uneste-romanii-declararea-zilei-nationale-a-culturii-romane-pe-15-ianuarie---98197
    http://stiri.tvr.ro/15-ianuarie-ziua-culturii-na-ionale-marcata-in-ziua-nasterii-lui-eminescu_54953.html

    Opracowała: Monica Voitovici, Redaktor Naczelna w "Kulturze Rumuńskiej w Polsce"

  • Nasza recenzja: Zapełnianie białych plam z Lucianem Boią

    Dla każdego, kto choć trochę interesuje się historią Rumunii, to będzie z pewnością pozycja obowiązkowa. „Jak zrumunizowała się Rumunia” pokazuje, jakie procesy zachodziły pomiędzy Rumunami a innymi narodami zamieszkującymi kraj i próbuje zrozumieć, w jaki sposób Rumunia pod kątem etnicznym i tożsamościowym osiągnęła obecny kształt

    Od marginalizacji i dyskryminacji, po akceptację i tolerancję; od wieloetnicznego zlepku różnych terytoriów, po budowę współczesnej rumuńskiej tożsamości. Książka napisana przez Luciana Boię pokazuje dzieje relacji Rumunów z towarzyszącymi im (w różnych okolicznościach) narodami w sposób kompleksowy dla przeciętnego czytelnika. Bazując na danych statystycznych i bogatych źródłach Autor próbuje wyjaśnić, jak tworzył się współczesny naród rumuński i jaki wpływ miało to zjawisko na inne nacje.

    Lucian Boia zaczyna od Starego Królestwa, czyli pierwszego państwa rumuńskiego stworzonego w drugiej połowie XIX wieku, przechodzi przez okres międzywojenny i czasy komunistyczne, kończy zaś na współczesności. Zastanawia się nad przyszłością malejącej liczebnie mniejszości węgierskiej i przywołuje fenomen Klausa Iohannisa – obecnego prezydenta wywodzącego się z mniejszości niemieckiej. To oczywiście tylko parę wątków z tej fascynującej pracy.

    Mniejszości etniczne były tym silniejsze, im bardziej władze państwowe próbowały dokonywać ich „rumunizacji”. Z książki wyciągnąć można wniosek, że współcześnie, mimo że żadne represje nie są stosowane, to Rumunia staje się coraz bardziej homogenicznym krajem. Dla mnie, jako miłośnika wieloetnicznej kultury Rumunii, jest to wniosek bardzo smutny. Niezależnie od tego, książkę Luciana Boi gorąco polecam każdemu, kto choćby w najmniejszym stopniu interesuje się omawianym zagadnieniem. Z pewnością pozwoli ona na wypełnienie białych plam w wiedzy na ten temat.

    Dziękuję wydawnictwu Universitas za udostępnienie egzemplarza książki, czego efektem jest powyższa recenzja.